چگونه روش های پیش تصفیه را برای سنگ معدن گل آلود انتخاب کنیم؟ تعیین مرزهای بین اسکرابرهای ترومل، لاگ واشرها و خوشه های هیدروسیکلون.
فهرست تجهیزات برای پیش تصفیه سنگهای حاوی رسی را نمیتوان به سادگی شامل یک واحد از یک درام واشر، یک واشر فرورفتگی و یک هیدروسیکلون فرض کرد. حتی زمانی که مواد سنگ معدن "چسبنده" هستند، ماهیت مشکل متفاوت است: در برخی موارد، خاک سست فقط به سطح میچسبد. در برخی دیگر، ذرات سنگ معدن در توده های رسی سخت و منسجم قرار می گیرند. و در موارد دیگر، خاک رس قبلاً پراکنده شده و وارد جریان دوغابی شده که برای جداسازی پایین دست است. هر سناریو به راه حل متفاوتی نیاز دارد که نیاز به پیکربندی و مقدار متفاوتی از تجهیزات دارد. قبل از انتخاب تجهیزات، باید مشخص شود که کدام اجزای مواد باید حفظ شوند و کدام یک باید دور ریخته شوند، در حالی که شدت تجزیه خاک رس (خراش) و معیارهای خاص جداسازی اندازه ذرات را نیز ارزیابی کرد. در غیر این صورت، ممکن است به تمیز کردن سطوح ذرات درشت سنگ معدن ختم شود تا ذرات ریز ارزشمند در جریان زباله از بین بروند. برعکس، اگر توده های رسی در مرحله اولیه دست نخورده باقی بمانند، فرآیندهای پایین دست ممکن است مجبور به جبران از طریق فشار بیش از حد یا افزایش اضافه آب شوند. "محتوای خاک رس" (درصد گل) تنها یک جنبه است و به خودی خود نمی تواند انتخاب تجهیزات را تعیین کند. نمونههای سنگ معدن باید نسبتهای اصلی تودههای رسی، قطعات درشت و مواد ریز را حفظ کنند، تا بتوان نحوه رفتار آنها را در هنگام خیس شدن و هم زدن مشاهده کرد. خاک رس که به راحتی از هم جدا می شود را نمی توان با روشی مشابه با مواد رسی "پلاستیک" که در صورت خیس شدن شکل پذیر باقی می ماند و هنگام ورز دادن دوباره آگلومره می شود، درمان کرد. علاوه بر این، ذرات ریز طبیعی سست مانند مواد معدنی خاک رس نیستند. هنگام انتخاب تجهیزات، قبل از تصمیم گیری در مورد استفاده از اسکرابر یا حذف بر اساس هیدروسیکلون، ضروری است که بین "توده های رسی که هنوز تجزیه نشده اند" و "رس ریز که قبلا پراکنده شده اند" تمایز قائل شوید. اولی نیاز به ارزیابی عملکرد مکانیکی دارد، در حالی که دومی بر جداسازی کسرهای ذرات ریز خاص تمرکز دارد. در حالی که ممکن است هر دو موضوع در کنار هم وجود داشته باشند، نمی توان با روش های یکسانی به آنها پرداخت. هنگامی که توده های رسی شکسته شدند، بخش های مختلف با اندازه ذرات - از جمله ریزدانه های شسته شده - باید نمونه برداری و تجزیه و تحلیل شوند تا توزیع کانی های ارزشمند مشخص شود. اگر اجزای ارزشمند در بخش ریز متمرکز شوند، هدف باید بازیابی این ریزهها و حذف قطعات درشت بیثمر باشد، نه صرفاً به حداکثر رساندن حذف "گل". اگر سنگدانههای سخت و سیمانی آنقدر مقاوم هستند که نمیتوان با مالش دادن تجزیه شوند، روشهای جایگزین - مانند خرد کردن یا سایر روشهای پیش تصفیه - باید ارزیابی شوند. صرفاً افزایش مدت زمان فرآیند شستشو یک راه حل جهانی نیست.
هنگام ارزیابی یک سنگ شوی نوع درام، توجه اولیه این است که آیا عمل غلتش می تواند به طور موثر پوشش های رسی (گل پوشیده شده) را بشکند یا خیر. این ماشینها از غلت خوردن، بلند کردن و انداختن مواد درون درام همراه با عمل آب برای جدا کردن اتصالات سطحی استفاده میکنند. برای مواد خام حاوی پوششهای رسی با قابلیت پراکندگی آسان یا ترکیبی از اندازههای ذرات که شامل بخشهای درشتتر است، یک فرآیند شستشو از نوع درام گزینه مناسبی است. تشخیص این تجهیزات - که برای شستشو طراحی شده است - از یک صفحه چرخشی ساده (ترومل) که صرفاً برای طبقه بندی (غربالگری) در نظر گرفته شده است مهم است. برای ارزیابی عملکرد، بر روی باقی ماندن بقایای خاک رس بر روی ذرات درشت پس از شستشو تمرکز کنید و بررسی کنید که مواد ریز تخلیه شده کاملاً از هرگونه آگلومره آزاد شده است. دوغاب تخلیه نازکتر صرفاً تغییر در نسبت آب به جامدات را نشان می دهد. علاوه بر این، توده های رسی که از بیرون گرد به نظر می رسند ممکن است همچنان حاوی ذرات سنگ معدنی به دام افتاده در داخل باشند. در مواردی که شامل خاک رس های بسیار سخت یا پلاستیکی است، غلت زدن ساده در داخل یک درام ممکن است پراکندگی کامل را تضمین نکند. در واقع، برخی از مواد حتی ممکن است به گلوله های گل فشرده تبدیل شوند. در چنین شرایطی، صرفاً افزایش اندازه درام یا حجم آب لزوما راه حل نیست. در عوض، نتایج آزمایش از روشهای مختلف فرآوری را مقایسه کنید، در حالی که بر احتمال سنگزنی (خرد کردن) مواد معدنی ارزشمند ناشی از سایش بیش از حد نیز نظارت کنید. پارامترهایی مانند قطر درام، طول شستشوی موثر، پیکربندی داخلی و زمان نگهداری مواد باید بر اساس نمونههای سنگ معدنی خاص تعیین شوند. برای مدلهایی که شامل بخش غربالگری تخلیه یکپارچه میشوند، ظرفیتهای شستشو و غربالگری باید جداگانه ارزیابی شوند. نمی توان فرض کرد که توان عملیاتی برای کل واحد، الزامات هر دو مرحله شستشو و غربالگری را به طور همزمان برآورده می کند.

اصطلاح "سنگ شوی از نوع فرورفتگی" شامل تجهیزاتی با طرح های ساختاری مختلف می شود. این بحث به طور خاص بر روی واحدهای مجهز به پاروهای دو محوره متمرکز است که از شستشوی شدید بین مواد برای پردازش سنگ معدن با پوششهای رسی سرسخت استفاده میکنند. این دسته واشرهای شن و ماسه مارپیچی استاندارد یا طبقه بندی کننده های مارپیچی را مستثنی می کند. هنگامی که با سنگهای درشت دانه قوی برخورد میکنیم که در آن پوششهای رسی به سختی حذف میشوند، این نوع تجهیزات مبتنی بر فرورفتگی نیازمند بررسی مقایسهای هستند. پدل های دو شفت چرخش و سایش متقابل مواد را تسهیل می کند. با این حال، اثربخشی این فرآیند به عواملی مانند حداکثر اندازه خوراک، توزیع اندازه ذرات، زمان ماند در داخل فرورفتگی، و ویژگیهای خاص خاک رسی بستگی دارد. انتخاب تجهیزات باید بر اساس پیکربندی واقعی پدال باشد و مشخصات-پارامترهای خوراک مجاز از یک مدل تولیدکننده را نمی توان به سادگی روی دیگری اعمال کرد. هدف از شستشوی فشرده حذف پوششهای رسی است، نه خرد کردن بیشتر ذرات معدنی که باید حفظ شوند. برای خوراکهای حاوی کانههای شکننده، نسبت بالایی از ریزدانهها یا مواد معدنی ریزدانه ارزشمند، نظارت بر افزایش تولید دوغاب ریز و از دست دادن احتمالی ذرات ریز ضروری است. تنها به این دلیل که جدا کردن خاک رس به سختی انجام می شود، نباید بی رویه شدت شستشو را افزایش داد. علاوه بر این، دوغاب تخلیه شده از مخزن نیاز به یک برنامه مدیریت اختصاصی دارد. اینکه آیا برای پیش جداسازی یک کسر ذرات ریز خاص باید با ترکیب نمونه سنگ معدن، راندمان شستشو و توزیع اجزای ارزشمند تعیین شود. اگر مواد ریز جدا شده نیاز به پردازش بیشتری داشته باشد، نباید در نمودار جریان فرآیند به عنوان "دوغاب زباله" برچسب گذاری شود.

یک خوشه هیدروسیکلون وظیفه طبقه بندی دوغاب معدنی را بر عهده دارد. دوغاب عرضه شده را با استفاده از یک میدان سیال برای توزیع ذرات در یک جریان سرریز و یک جریان زیر جریان پردازش می کند. معمولاً برای طبقهبندی، جداسازی یا بازیابی ذرات ریز استفاده میشود. بر خلاف تجهیزاتی که دارای اجزای تمیزکننده مکانیکی هستند - مانند آنهایی که دارای تیغه یا پروانه هستند - یک هیدروسیکلون نمی تواند به طور موثر سنگدانه های رسی سرسخت و تایید نشده را تجزیه کند. ذرات بزرگ، زباله های خارجی و آگلومره های آزاد نشده در خوراک باید از قبل مطابق با نیازهای خوراک خاص هیدروسیکلون انتخاب شده مدیریت شوند. در حالی که یک هیدروسیکلون می تواند ذرات را که قبلاً پراکنده شده اند توزیع کند، لزوماً نمی تواند تمام سنگدانه های رسی را از هم جدا کند و همچنین جریان سرریز به طور خودکار فقط از لجن زباله تشکیل نمی شود. خواص ذرات - مانند اندازه و چگالی - همراه با شرایط عملیاتی، بر توزیع تأثیر می گذارد. نتیجه طبقهبندی یک قطع مطلق و صفحهنما نیست. ذرات ریز با ارزش ممکن است به سرریز گزارش دهند، در حالی که جریان زیرین ممکن است حاوی خاک رس ریز حباب شده باشد. هر دو جریان محصول نیاز به ارزیابی دارند. خوشه های هیدروسیکلون معمولاً برای توزیع کل جریان دوغاب در چندین واحد، با ظرفیت اضافی برای افزونگی، پیکربندی می شوند. انتخاب تجهیزات باید شامل بررسی جامع ابعاد واحد، تعداد واحدهای عملیاتی، مشخصات پمپ و پمپ، لوله کشی دوغاب، غلظت خوراک، و فشار عملیاتی باشد - شمارش ساده تعداد مخروط ها کافی نیست. علاوه بر این، رسیدن به یک فشار عملیاتی خاص، متلاشی شدن سنگدانههای رسی را تضمین نمیکند، و نمیتوان یک نقطه برش جهانی جداسازی را بدون آزمایش قبلی تعریف کرد. ارزیابی عملیاتی باید تحت شرایط پایدار و قابل مقایسه انجام شود و نمونه هایی از خوراک، سرریز و زیر جریان به طور همزمان جمع آوری شود. علاوه بر توزیع اندازه ذرات، تجزیه و تحلیل محتوای جامدات خشک و توزیع اجزای ارزشمند ضروری است. برای هر ذرات ریز ارزشمندی که به سرریز گزارش می شود، باید یک استراتژی بازیابی قبل از برنامه ریزی فرآیندهای تصفیه آب بعدی ایجاد شود.








